Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, η χριστιανική θεολογία και η φιλοσοφική σκέψη πολύ νωρίς κατανόησαν και κατέγραψαν μεγάλες αλήθειες που ακόμη και σήμερα αποκρύπτονται έντεχνα!
«Όλοι οι πόλεμοι γίνονται για την απόκτηση υλικών
αγαθών». Πλάτων, 427–347 π.Χ.
«Μέχρι πότε θα υπάρχει πλούτος, που είναι η αφορμή
του πολέμου; Οι εξοπλισμοί γίνονται για την απόκτηση
πλούτου». Μέγας Βασίλειος, 330–379
μ.Χ.
«Την ημέρα που η δύναμη της αγάπης θα υπερνικήσει
την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα γνωρίσει την Ειρήνη». Μαχάτμα Γκάντι,
1869–1948 μ.Χ.
«Μέχρι η φιλοσοφία που θεωρεί τη μια φυλή ανώτερη
και μια άλλη κατώτερη να απαξιωθεί και να εγκαταλειφθεί οριστικά και μόνιμα,
παντού θα υπάρχει πόλεμος». Bob Marley, 1945–1981 μ.Χ.
Σήμερα, με τις καταστροφικές πολεμικές
επιχειρήσεις που εξελίσσονται απ’ άκρη σ’ άκρη του πλανήτη και την παγκόσμια
αστάθεια που προκαλούν, δεν ωφελείται μόνο μια μικρή ομάδα πολεμικών
βιομηχανιών και εμπόρων όπλων, αλλά αποφέρει τεράστια κέρδη στις εταιρείες που
κατασκευάζουν τεχνολογικά εξελιγμένα συστήματα ασφαλείας, στις μεγάλες
κατασκευαστικές εταιρείες, στις ιδιωτικές εταιρείες ιατροφαρμακευτικής
περίθαλψης που νοσηλεύουν τραυματισμένους στρατιώτες και αμάχους, στις
εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου...
Αν τα αποθέματα εξαντλούνται γρήγορα, αν οι
στρατιώτες επιστρέφουν σε φέρετρα, αν ολόκληρες κοινωνίες διαλύονται, αν λαοί
ξεριζώνονται, αν το μίσος παγιώνεται για γενιές, όλα μοιάζουν δευτερεύοντα
μπροστά στο κυνήγι του κέρδους!
Ο πόλεμος έτσι μετατρέπεται σε κανονικότητα, η
κοινωνία αποδέχεται τη λογική ότι «έτσι λειτουργεί ο κόσμος» και η Ειρήνη
αντιμετωπίζεται σαν ρομαντική παρέκκλιση!
Δυστυχώς, η ανθρώπινη ζωή συνεχίζει να παραμένει η
πιο φθηνή πρώτη ύλη στο πιο ακριβό εμπόρευμα, τον πόλεμο!
Το κίνημα της Ειρήνης, όμως, δεν είναι
ρομαντισμός. Είναι επιβίωση, είναι λογική, είναι ανθρωπιά. Σήμερα, όσο ποτέ τις
τελευταίες δεκαετίες, η φωνή του οφείλει να ακουστεί ξανά δυνατά.
Για να έχει, όμως, επιτυχία η δράση του
ειρηνιστικού κινήματος, χρειάζεται πλατιά κοινωνική ενότητα και ξεκάθαρο
πλαίσιο αρχών που δεν θα γίνεται κουρελόχαρτο από οποιαδήποτε προσωπική ή
κομματική σκοπιμότητα, όπως στην εκδήλωση ενάντια στη γενοκτονία και την
εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, που πολύ σωστά οργάνωσε η Αντιπολεμική Κίνηση
Λευκάδας!
Τόσο κατά τη διάρκεια της πορείας προβλήθηκε, σαν
κυρίαρχο σύνθημα (εδραίωσης της Ειρήνης;), η ανάγκη οργανωμένου και ένοπλου
προλεταριάτου, όσο και στη συζήτηση που ακολούθησε, ο κατά τα άλλα συμπαθής
πρόεδρος της Ένωσης Παλαιστινίων Εργαζομένων Ελλάδας μάς επιβεβαίωσε ότι η
απελευθέρωση και η δικαίωση των Παλαιστινίων μπορεί να έρθει με κάθε τρόπο,
ακόμη και με τις τρομοκρατικές δράσεις που ανέπτυξε η Χαμάς. «Λίγη υπομονή και
θα τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη», μας διαβεβαίωσε.
Τέτοιες δράσεις τις είδαμε να καθορίζουν δραματικά
τις εξελίξεις, προσφέροντας επιχειρήματα σε στρατοκράτες και πολεμοκάπηλους
στην κάποτε ενιαία Γιουγκοσλαβία, στην κάποτε ενιαία Λιβύη, στην κάποτε ενιαία
Συρία, στα κάποτε ευημερούντα Λίβανο, Ιράκ, Ιράν...
Όμως, ένας (από τους πολλούς) Ισραηλινός
Αντιρρησίας Συνείδησης διαφωνεί και μας δείχνει ότι υπάρχει άλλος δρόμος
ελπίδας!
Ο δεκαεννιάχρονος Ισραηλινός Hilel Garmi, αναλογιζόμενος την
προσωπική του ευθύνη και σε πολύ δύσκολες συνθήκες, σήκωσε τον σταυρό της
πολιτικής ανυπακοής, αρνούμενος τη στράτευση και τη συμμετοχή του στον πόλεμο
καταδυνάστευσης και εξόντωσης του Παλαιστινιακού λαού, δηλώνοντας:
«Το όνομά μου είναι Hilel Garmi, είμαι δεκαεννέα ετών και καλούμαι να καταταγώ
στον ισραηλινό στρατό. Πρόσφατα, στο πλαίσιο του κύματος άοπλων παλαιστινιακών
διαδηλώσεων στον συνοριακό φράκτη της Γάζας, διάβασα τις δηλώσεις του Αχμέτ
Αμπού Ρατίμα και εντυπωσιάστηκα βαθιά, όταν ανακάλυψα ότι υιοθετούν άοπλες
εναλλακτικές, για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση μεταξύ Μεσογείου και Ιορδάνη
ποταμού. Όπως και αυτοί, έτσι κι εγώ πιστεύω στην πολιτική ανυπακοή, στη χρήση
άοπλης αντίστασης, για να τονιστεί η ανηθικότητα του ισραηλινού καθεστώτος.
Δεν μπορώ να καταταγώ, γιατί από πολύ μικρή ηλικία
εκπαιδεύτηκα να πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Δεν πιστεύω σε κάποιον
κοινό παρονομαστή που μοιράζονται όλοι οι Εβραίοι και ο οποίος τους διαχωρίζει
από τους Άραβες. Δεν πιστεύω ότι θα πρέπει να έχω διαφορετική μεταχείριση από
ένα παιδί που γεννήθηκε στη Γάζα ή στην Τζενίν και δεν πιστεύω ότι οι λύπες ή η
ευτυχία κανενός μας είναι πιο σημαντική από εκείνες οποιουδήποτε άλλου.
Τα τρία εκατομμύρια κάτοικοι της Δυτικής Όχθης και
της Ανατολικής Ιερουσαλήμ ζουν υπό μία στρατιωτική κατοχή ή μια επιβληθείσα
προσάρτηση, που διαρκεί περισσότερο από μισό αιώνα. Τα δύο εκατομμύρια της
Γάζας έχουν “απελευθερωθεί” από την κατοχή, μονάχα για να βρεθούν υπό μία
στρατιωτική πολιορκία που πλέον έχει διαρκέσει μια εικοσαετία και επιβάλλεται
από ισραηλινές δυνάμεις σε ξηρά, αέρα και θάλασσα.
Τέτοιες πολιτικές είναι περαιτέρω αδικαιολόγητες,
διότι το ισραηλινό καθεστώς εκλέγεται από οκτώ εκατομμύρια πολίτες, αλλά στην
πραγματικότητα ελέγχει δεκατρία εκατομμύρια ζωές. Δεν είμαι διατεθειμένος να
υπηρετήσω ένα τέτοιο μη δημοκρατικό καθεστώς και, επομένως, η άρνησή μου να
καταταγώ είναι η μόνη ηθική επιλογή που έχω.
Αποφάσισα να επιλέξω την πολιτική ανυπακοή σαν
υποχρέωση, σαν τον κατάλληλο τρόπο αντίστασης σε ένα καθεστώς που έχει χάσει τη
νομιμοποίησή του και θα μπορούσε να επιφέρει μια κοινωνική αλλαγή».
Η ιστορία του δεκαεννιάχρονου Hilel Garmi μάς επιβεβαιώνει ότι
ένας συνηθισμένος άνθρωπος μπορεί να επιδείξει ασυνήθιστο θάρρος και να αλλάξει
τον ρου της Ιστορίας!
Δεν το έκανε για τη δόξα! Το έκανε επειδή ξέρει
ότι ο αγώνας αξίζει και δεν σταματά ποτέ! Δεν περίμενε τις τέλειες συνθήκες ή
κάποιον άλλον να πάρει την πρωτοβουλία! Μας δίδαξε ότι το θάρρος δεν είναι η
απουσία του φόβου, αλλά η πίστη ότι κάτι άλλο είναι πιο σημαντικό από αυτόν!
Η Ιστορία γράφεται από εκείνους που αρνούνται να
μείνουν θεατές στην αδικία!
Είχε δίκιο ο Ντοστογιέφσκι: «Η ομορφιά της ψυχής
(του δεκαεννιάχρονου Hilel Garmi) θα σώσει τον κόσμο!»
Είχε δίκιο ο Χριστός: «Μάθετε απ’ εμού ότι πράος
ειμί και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. 11:29) — σαν τον δεκαεννιάχρονο Hilel Garmi.
Είχε δίκιο ο Βίκτωρ Ουγκώ: «Θέλεις Ειρήνη, δώσε
αγάπη» — σαν τον δεκαεννιάχρονο Hilel Garmi.
Είχε δίκιο ο Πλάτων: «Κανένας δεν είναι πιο
μισητός από αυτόν που λέει την αλήθεια!»
Μιχαήλ Μαραγκάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου